aşık yakınlık ister,ülfet ister,vuslat ister sevgiliden.. yakınlık sabır ister,olgunluk ister,tahammül ister aşıktan.. ırağındayken senindir sevgili can cağzım,sen yanı başındayken kendisinin.. ve bir ırmağın öte yakasında zülfünü tarayan güzele, zülüflerinden daha yakındır hicrandan tel,tel olmuş yüreğiyle bu kıyıda bekleyen aşık..

büyük bir ırmak akardı şehrin orta yerinden. hırçın,her dem deli bir coşkunlukta akan,yatağına isyan eden bir ırmak... bir yanını süsleyen şehrin gürültüsüne inat,diğer yanında sukutu bestelerdi uçsuz,bucaksız orman..

ben o suyun yalancısıyım!!

hele o gün akşam oldumu batan güneş kızıllığının en göz alıcı rengiyle sularına aksettimi asi ırmağın,güneş bu ırmaktan doğar,batarda arada sırada gökyüzüne aksi düşer zannederdiniz..

ben o suyun yalancısıyım!!

birgün yolunuz bu şehre düşerse,rüzgarın uğultusundan,ağaçların yeşilliğine,bebeklerin ağlamasından,ırmağın akışına,güneşin doğuşundan genç kızların bakışına kadar herşey sevdicek'i anlatacaktır size.. bir dostum o ırmaktan bir bardak su alıp sarmış,sarmalamış göndermiş,yanınada not düşmeyi ihmal etmemiş ; "yanında kimsecikler yokken suyu dinle"

ben o suyun yalancısıyım!!

gün batmak üzereyken gelirdi adam ırmağın kıyısına. oturur,güneşin sulara düşen aksini hayran,hayran seyreder,gönlünde ezber ettiği güneşin yankısı dönerdi evine. yürümeyi öğrendiği her akşamdan vakti,o ırmağın kıyısında ve hep aynı yerde oturur,asla ihmal edilemeyecek bir ibadet gibi seyre dalardı ırmağın güneşini.. bir akşam yine geldi,yerine oturdu,sevgilisinin ırmağa teşrifini beklemeye koyuldu.. güneş ırmağa bu sesini vermek üzereydiki ; adam bir an başını kaldırdığında,karşı kıyıdan sanki birr şimşek çaktı,yüreğine bir ateş seli aktı,tam kendini kaybedecekken "acaba?" dedi, "bir rüya olabilirmi bu???"  tırnaklarını avucuna bastırdı,gözlerini avuşturup bir daha baktı. gördüğünün gerçek olduğunu anlamasıylada oraya yığılıverdi..

orada ırmağın karşı kıyısında,bir tülün arkasında beliriveren endam gibi zarif,bir lale kadar narin,bir şiir gibi ahenkli,türkü kadar yakıcı,en duru pınarlar kadar berrak,güneşten aydınlık bir kadın vardı..onun belli belirsiz görünebilen güzelliğini dahi anlatmaya kalkarsam bu hikaye ciltler sürermiş..

ben o suyun yalancısıyım!!

adam kendine geldiğinde güneş doğmak  üzereydi.. ertesi gün akşam olduğunda adam ırmağın kıyısına koştu rüzgarı kıskandırarak.. henüz varmıştı ki ; karşı kıyı ışıdı,aydınlandı,o güzel arz-ı endam etti.. adam seyre daldı,kıskandı seyretmek,kıskandı güneş,ırmak,zaman,uzaklık kıskandı.. ve şaşırdı kıskanmak ne yapacağını,aldı başını gitti.. ırmak ;aradan çekilmek için daha bir aceleyle aktı,adam başbaşa kaldı sevgilisiyle..

günler böyle geçiyordu. bir akşam yine koştu geldi ırmağın kıyısına. oradan gitmiyordu ki zaten.. o kıyıdan başka mekanmı vardı?zaman mı vardı sevgilinin göründüğü andan başka?? seyre daldı güzeller güzelini..sarhoş oldu ağladı,ellerini uzattı ırmağa,feryat etti,hıçkırdı,ne yapacağını düşündü bilemedi.. sarhoştu düşünmek,bilmeler sarhoştu.. ayağa kalktı birden "ne olur bekle" diyordu karşıya bakan gözleri.. beklemek sarhoştu,güldü ve ırmağa bırakıverdi kendini...